Dag ju-jutsu liefhebbers,
Mijn verhaal binnen de sportclub begint, zoals wel meer volwassenen, op de bank kijkend naar de trainingslessen van mijn zoon.
Stilaan raakte ik geboeid door de oefeningen die ik daar zag. Doordachte bewegingen, waardoor de verdediger de aanval zonder kracht kon afweren.
Misschien was dat ook wel iets voor mij, als vrouw...
Op een maandagavond heb ik dan mijn stoute schoenen uitgetrokken in dit geval en ben een oefenles gaan volgen. Vier gratis oefenlessen om precies te zijn, maar ik had er geen vier nodig om te weten dat het wel mijn ding was. Na de tweede les heb ik meteen een kimono besteld, dan zag ik er tenminste "echt" uit ;-)
De eerste keren klinken de Japanse benamingen van de oefeningen een beetje vreemd en je denkt dat je die nooit geleerd krijgt. Maar geloof me, na een paar weken komt dat vanzelf.
Ondertussen heb ik enkele jaren geleden mijn zwarte gordel gehaald, en ik moet zeggen, ik was best trots op mezelf. Op veertigjarige leeftijd nog eens een diploma halen,...
Maar het is niet alleen de prestatie die telt, ik vind het minstens even belangrijk dat het nog altijd leuk blijft en dat het blijft boeien. Iedere les leer je dingen bij, leer je de bewegingen verfijnen. Er zijn genoeg hogere gordels in de club waar je dingen van kunt leren. Ju-jutsu is als een microbe waardoor je gebeten wordt.
Bovendien is dit een sport waardoor je als vrouw niet in het nadeel staat tegenover een man. Je hebt immers geen kracht nodig om de aanval af te slaan, integendeel...
Nee, nee, bij ons in de club staan alle vrouwen goed hun mannetje ;-)
Greet

Hallo iedereen,
Ik ben Dirk Van Steenbergen. Na vele omzwervingen in verschillende gevechtsporten ben ik nu bij
ju-jutsu beland. Na eens naar een training gekeken te hebben zag ik dat de sfeer goed zat
bij Sin Ryuu ju-jutsu Wabi. Zo stond ik de eerst volgende training mee op de matten (of moet ik
tatami zeggen) om eens een les bij te wonen. Zo had ik de smaak direct te pakken en ga ik zo vaak
ik kan mee trainen. Na 1,5 uur het beste van mezelf te hebben gegeven (en liters vocht te hebben verloren!!) moet
dit terug aangevuld worden. Het kan al eens laat worden aan de toog, met soms heel wat gezever, zodat het
s' morgens weleens pijn doet bij het opstaan maar voor de rest heb ik nog geen blessures gehad.
Kortom "ju-jutsu" is dus de ideale sport voor jong en oud!
Mvg,
Dirk

Gwenn, Peter en Eva

Ik weet niet meer wat de reden was maar we waren op een dag, ongeveer tien jaar geleden, aan het kijken naar een training. Het leek me heel leuk en Annemie heeft me toen gevraagd om mee te doen. Sinds die dag train ik elke week behalve als er iets tussen komt. Vanaf dit seizoen ben ik mee les aan het geven bij de jeugd en ik doe dit super graag om met de kleine kinderen te trainen!
Nu probeer ik om mijn technieken te verbeteren en zwart te halen. Dit alles was niet gebeurt als Annemie me niet gevraagd had om mee te doen. Dus bedank ik haar en ik zal in de toekomst mijn best doen om nog beter te worden en om een goede leraar te zijn voor de jeugd.
Gwenn

Een dikke twee jaar geleden ben ik met ju-jutsu begonnen en ik heb het me nog geen moment beklaagd. Voor mij betekenen de trainingen een wekelijkse dosis lichaamsbeweging, een kennismaking met een andere cultuur, ontspanning na een drukke werkdag,... en dit alles in het gezelschap van een heleboel toffe mensen. De familiale en ongedwongen sfeer in de club maakt dat iedereen zich hier thuis voelt en dat nieuwe leden onmiddellijk in de groep worden opgenomen.
De trainingen verlopen op een rustige en gedisciplineerde manier, maar er wordt ook heel wat afgelachen. Wedstrijden zijn er niet, dus is er ook geen competitiedruk.  Hierdoor kan je zonder problemen zelf bepalen aan welk tempo je vooruit wil gaan, wat de club dan ook toegankelijk maakt voor iedereen. Je hoeft dus echt niet over een geweldige conditie te beschikken om op een normale manier mee te kunnen trainen. Hiervan ben ik zelf het levende bewijs.
Tot slot nog een woord van dank aan Patrick en Annemie. Met engelengeduld, veel enthousiasme en gevoel voor humor delen zij elk hun kwarteeuw vechtsportervaring met ons. Hierbij schenken zij evenveel aandacht en interesse aan de beginner die de basistechnieken inoefent, als aan de veteraan die zijn of haar examen derde dan voorbereidt. Peter

Hallo iedereen,
Ik ben Eva en ik doe al acht jaar aan ju-jutsu. Ik vind het leuk omdat je jezelf leert verdedigen. Ik ben nu ondertussen ook aan het helpen bij de jeugd en vind dat heel leuk. De kids-familie dag is ook altijd heel plezant. Je kan dan iedereen meebrengen die je maar wil, familie, vrienden,….
Hopelijk zijn er nog veel kandidaten om mee te komen doen!!
Met hoe meer mensen hoe leuker het wordt!!
Hopelijk tot snel!
Groetjes van Eva

 Jannes, Johan en Hild

Ik ben begonnen met ju-jutsu toen ik zeven jaar was. Omdat ik deze sport wel aangenaam vond ben ik dit blijven doen. Ondertussen heb ik hier ook al vrienden gemaakt en dus blijf ik dit nog wel even doen. Ik doe deze sport al bijna acht jaar maar ik ben het nog altijd niet beu omdat je er elke keer wel wat nieuws bijleert.
Ik heb nu bijna mijn bruine gordel. Mijn doel is om toch op zijn minst een zwarte gordel binnen te rijven en daarna zal ik wel zien wat ik zal doen. Ook al doe ik het al zo lang, ik heb alle kneepjes nog niet onder de knie dus kan ik nog een tijdje doorgaan met ju-jutsu.
Jannes

Ik was elf jaar toen ik aan ju-jutsu ben begonnen. Francis was toen onze trainer en ook de stichter van de club in Olen. Na vijftien jaar ben ik naar Kasterlee gaan trainen o.l.v. Patrick en Annemie.
Ik heb ondertussen reeds derde graad zwart behaald.
Ik doe deze sport na vijfentwintig jaar nog even graag en ook de nabespreking, soms tot in de vroege uurtjes,….
Johan

Een ju-jutsuka verteld,
Ik ben met ju-jutsu begonnen toen dat het in Kasterlee pas opgericht was. Annemie, ze was nog gele gordel, had mij overtuigd om het ook is te proberen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik vond het inderdaad leuk maar niet gemakkelijk. Francis was toen nog de trainer en de oprichter in Kasterlee. De trainingen waren zaterdags voormiddag om 09.00 uur en het begon een tijdje later een probleem te worden. Ik was ondertussen leidster geworden van een jeugdbeweging en de activiteiten durfde vrijdags s' avonds wel eens uitlopen tot de vroege uurtjes met als gevolg dat ik weleens vergat om te gaan trainen. Ik was toch nog tot gele gordel gesukkeld.
Toen mijn zoontje met ju-jutsu was begonnen werd ik ook weer gebeten door deze microbe. Sinds een drietal jaren ben ik terug van weg geweest. Ondertussen heb ik al mijn blauwe gordel gehaald.
Ik vind ju-jutsu nog altijd niet een gemakkelijke, maar wel leuke sport. Ik ben steeds trots op mezelf als ik een oefening onder de knie heb. Als ik ooit zwart behaal, dan zal ik zeer fier zijn, omdat dit voorlopig mijn streefdoel is.
Hild